Kutlu bayramımıza en az on gün kala her mahallede, muhtarlarımız tarafından çete elbiseleri(mahalli kıyafet) dağıtılır. Mahalle sakinleri genç yaşlı demeden çete kıyafeti giyebilmek için muhtarlıklar önünde kuyruklar oluştururdu. Kıyafeti alan büyük sevinçle koşa koşa evine gider heyecanla elbisesini giymeyi bekler, alamayan ise buruk bir sevinçle ama “yinede sevinçle” evine dönerdi. Çete elbisesi giymek K.Maraş halkı için her zaman ayrı bir önem taşır. Kıyafetini giyen kardeşlerimiz kendi mahallesinde belirlenen yerde toplanır, davul zurna eşliğinde eğlenerek mahalle mahalle gezilir, güzel bir görsel şölen sergilenirdi. Özellikle 11 Şubat ve 12 Şubat günleri büyük önem arzeder. 11 Şubat akşamları fener alayı kurulur çeşitli etkinlikler düzenlenir tüm halkımız tek yürek o coşkuya ortak olur.O günlerde ki bayramlarda tabiî ki hiç birimizin tasvip etmediği ve günümüzdeki bayramlarda yasak olan silah sıkma (sıkıştırılmış barut atılırdı) geleneği vardı. Altını çizerek tekrar söylüyorum bunu hiçbir zaman tasvip etmiyoruz.Günümüze gelince;Bu yıl ki çete bayramı çok değişik bir hal almış durumda. Şöyle bir bakıyorum da kutlamalara iki gün kalmasına rağmen, sokaklardan, caddelerden ne bir davul sesi geliyor, nede çete kıyafeti giymiş kardeşimizi görmek mümkün olmadı. Korkarım ki bundan sonraki kutlamalarımız artık görsel özelliğini kaybedecek ve sadece reklam afişlerindeki basit tebriklerle kalacak.Nerede o eski 12 Şubat Kurtuluş Bayramları ? Neden kıyafetler dağıtılmıyor ? Çete bayramını görmek, o coşkuya tanık olmak, aynı coşkuyu beraberce yaşamak her K.Maraş’lı için geçmişe açılan kapı, o günleri hatırlamaktır. Bizler ki; Atalarımızın al kanıyla sulayarak canı pahasına koruduğu, bizlerin bu güne refah içinde ulaşmasını sağladığı şanlı kurtuluş günümüze artık sahip çıkamıyoruz.Eski 12 Şubat kurtuluş bayramlarımızı özlemeden, coşku ve sevinç içinde her zaman yaşayabilmek umudu ile tüm K.Maraş’lı hemşehrilerimizin kurtuluş bayramını kutlarım.Saklı değerlerimize sahip çıkalım.
